Έλληνες Μέτοικοι

Εμείς...

2012-01-03T21:29:00.010+02:00

Στον τόπο που μεγαλώσαμε οι γυναίκες έκαιγαν το λιβάνι στην πέτρα, στέλνοντας ως τον ουρανό ψίθυρους ευγνωμοσύνης, ευχής και ελπίδας.
Οι άνθρωποι ταξιδευτές, γεμάτοι όνειρα, μύθους και ιστορίες. Άδειαζαν τον μόχθο και τη μοναξιά τους στον διπλανό και τότε ο χρόνος γινότανε βάλσαμο.
Ασκήσεις μνήμης και ύπαρξης, σα νυχτέρια που κρατάνε ως το πρωί…

Έτσι μάθαμε εμείς…
Να μένουμε ζωντανοί επειδή επιλέγουμε να επανασυνδέουμε και να επαναπροσδιορίζουμε την αξία των στιγμών – τη φωνή της “μάνας”, τις Κυριακές με τα γιορτινά ρούχα στην εκκλησία, κάποτε τον ήχο της βροχής στο κεραμίδι.
Να ισορροπούμε επάνω στο “δέλεαρ” όλων αυτών των καινούργιων που η νομοτέλεια τους παραμένει γοητευτική, αντίρροπη και ανεξιχνίαστη.
Να είμαστε ένα βήμα πιο πέρα αντιλαμβανόμενοι πως η “έσχατη ερμηνεία” των πραγμάτων είναι υπό συνεχή αμφισβήτηση και ανατροπή..!

“Μικρός τόπος και γέμισε τη γης…” (Ιωάννης Ψυχάρης)

2011-12-04T11:46:00.004+02:00

Τέλη 19^ου αιώνα. Βιομηχανική επανάσταση κι ένας κόσμος που αλλάζει πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και απαιτεί μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων. Το μεταναστευτικό ρεύμα, ειδικά προς τις υπερπόντιες χώρες, έπαιρνε μαζικές διαστάσεις. Ο Έλληνας γεμάτος αμφιβολία και φόβο φεύγει…αφήνοντας πίσω του τα απομεινάρια μιας ιδιότυπης κοινωνικής διαστρωμάτωσης που βάδιζε προς την αστικοποίηση.

Στην ξενιτιά η νοσταλγία, η απουσία, η απώλεια, η αναμονή, η επιστροφή, είναι οι κυρίαρχες σκέψεις. Η χαμένη γεωγραφία της Ελλάδας ακόμα νωπή.

Η συναισθηματική φόρτιση είναι κυρίαρχη και φέρνει στην επιφάνεια τις αγωνίες και το κόστος της επιλογής, της πάλης με το άγνωστο, του προσωπικού εγκλεισμού. Η διαδικασία της μνήμης λειτουργεί καταλυτικά!

Η πατρίδα παραμένει το σημείο αναφοράς, το οποίο πιστοποιεί και τα εθνικά - πολιτισμικά χαρακτηριστικά, όμως η ελληνική διασπορά είναι πλέον η νέα πραγματικότητα. Δημιουργούνται οι πρώτοι συμπαγείς πυρήνες - μικρές, συνεκτικές ελληνικές κοινότητες.

Η “κοινή μοίρα” και η ανάγκη για επικοινωνία αναπτύσσει σταθερούς και ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων, δίνει την ευκαιρία για ίδιες προσλαμβάνουσες και διαμορφώνει μία “κοινή συναίσθηση”. Τα πρόσωπα και τα σύμβολα αποκτούν άλλη διάσταση και αποτελούν την νέα “εσωτερική δύναμη” του ελληνισμού.

Η ελληνική Γλώσσα

2011-11-13T15:23:00.004+02:00

Η οικουμενικότητα της ελληνικής – επισημαίνει ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης – οφείλεται στο υψηλό γόητρο που απέκτησε διεθνώς μέσα από τα κείμενα της επιστήμης, της λογοτεχνίας και του εν γένει στοχασμού της αρχαιότητας. Οφείλεται επίσης στη λειτουργία της, επί Μεγάλου Αλεξάνδρου, ως διεθνούς γλώσσας του πολιτισμού και του εμπορίου, στο κύρος της ως γλώσσα της βυζαντινής αυτοκρατορίας στο Μεσαίωνα, στην αίγλη της ως γλώσσα του πνεύματος στην Αναγέννηση, στην καθιέρωση της ως γλώσσας της διεθνούς επιστημονικής ορολογίας και στην ισχύ που απέκτησε ως γλώσσα της νέας θρησκείας, του Χριστιανισμού.

Ο ενιαίος χαρακτήρας της οφείλεται στο ότι ο ίδιος λαός, στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, μιλάει χωρίς διακοπή σαράντα αιώνες τώρα και επίσης γράφει – με την ίδια γραφή από τον 8^ο αι. π.Χ. και την ίδια ορθογραφία από το 400 π.Χ. – την ίδια γλώσσα.

Στην ελληνική γλώσσα οι λέξεις δεν είναι το μέσο για τη νόηση. Ολόκληρη αποτελεί ένα απόλυτο, συμπαγές και αυτάρκες σύστημα σκέψης, εννοιών και σημασιών. Το ύφος, η αισθητική, η ποιητική της καθώς και το σημασιολογικό περιεχόμενο της, παρέχουν ικανές δομές που ξεπερνούν την καθημερινή χρήση της και την κάνουν ιδιαίτερη.

Για τους Έλληνες μετανάστες αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εκφράζεται μια ατομική συμπεριφορά μέσα σ’ένα γενικότερο κοινωνικογλωσσικό πλαίσιο - σύστημα, δηλαδή τον τόπο υποδοχής – φιλοξενίας.

Η ελληνική γλώσσα ήταν και παραμένει “σημείο αναφοράς” της “ελληνικότητας”, δηλαδή της ελληνικής “συνείδησης” και “ταυτότητας”.

Η “συνείδηση” ως μηχανισμός αυτοεπιβεβαίωσης προϋποθέτει μία ομοιότητα, μία διαδικασία αυτοαναγνώρισης και ένταξης σε ένα σύνολο. Νοείται, ενστερνίζεται, διαιωνίζει και δεν αμφισβητεί.

Η “ταυτότητα” ως σύνολο χαρακτηριστικών που επιτρέπουν την αναγνώριση, είναι εξωστρεφής, σχεσιακή, νεωτερική και αναθεωρεί. Επιτρέπει την ποικιλία και την πολλαπλότητα. Χτίζεται πολιτισμικά ή θεσμικά και προσαρμόζεται.

Η συνείδηση σε συνδιασμό με τη νεοελληνική ταυτότητα – ιδιοπροσωπία (η οποία προέκυψε από το συγκερασμό της αισθητικής, της ιστορίας, του αισθήματος και του βιώματος) δίνουν τη δυνατότητα στους Έλληνες της διασποράς να διατηρούν μία υγιή ισορροπία ανάμεσα στην πατρίδα, την κοινότητα, το παγκόσμιο.

…Εκεί όπου το ατομικό και το πανανθρώπινο γίνονται ένα…

2011-10-31T15:29:00.003+02:00

Για τον μεσογειακό άνθρωπο ήταν σχεδόν αυτονόητο να πηγαίνει “πέραν”.

Από την εποχή των αργοναυτών ακόμα όπου οι Έλληνες θαλασσοπόροι αναζητούν και εξερευνούν τον τότε γνωστό κόσμο, έχει καταγραφεί στη συλλογική μνήμη πως ό,τι υπερβαίνει την τμηματισμένη ανθρωπότητα μπορεί να έχει διάρκεια και ό,τι ξεπερνά τη συρρίκνωση των εθνών δημιουργεί την ανοιχτοσύνη εκείνη και την ισχύ του διαχρονικού και πανανθρώπινου.

Με μοναδικό όπλο στη φαρέτρα το γλωσσικό όργανο και με βαθιά γνώση πως το “ωραίον” και το “αληθινόν” παραμένουν αναλλοίωτα μόνο μέσα από τη συνεχή μεταμόρφωση, οι Έλληνες μέτοικοι, από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα μέχρι και τις μέρες μας, δημιουργούνε και επαναπροσδιορίζουν τη δική τους Ελλάδα.

Μέσα σε μία περίοδο επανεκτίμησης και αναθεώρησης (της τάξης του κόσμου εντός μας) , ξεπερνώντας τα στενά περιοριστικά όρια της γεωγραφίας και σε μία κατεύθυνση αναζήτησης κοινωνούμε εκ νέου τον Ελληνισμό...

Καλωσόρισμα

2011-10-27T10:07:00.001+03:00

Σας καλωσορίζουμε !!!